Czy znacie tą formę teatru wędrownego? Jest on nazywany „papierowym teatrem” czyli kamishibai, a także „teatrem obrazkowym” albo „teatrem narracji”. Jest to wiele nazw określających drewnianą skrzynkę, w którą wkłada się pięknie ilustrowane karty z tekstem na odwrocie. Dzięki temu możemy snuć opowieści.  Gdy poznałam Kamishibai kilka lat temu nie spodziewałam się, że w dzisiejszym świecie ciągle pędzącym do przodu, pełnym nowoczesnych technologi dzieci będą w stanie wysłuchać a także zainteresować się czytanymi opowieściami. Na całe szczęście się myliłam widzę, że ta forma obcowania ze sztuką cieszy się dużą popularnością.

Ostatnio w Łosickim Domu Kultury dzieci wysłuchały opowieści Mój przyjaciel Kemushi  wyd.Tibum jak i autorskiej adaptacji powieści Iwony Chmielewskiej Kłopot.

Podczas takich spotkań często przeprowadzane są warsztaty, podczas których dzieci tworzą swoje opowieści (rysują karty) i prezentują je wkładając do butai (drewnianej skrzynki)

Opowieści kamishibai  niosą przesłanie, opowiadają o przyjaźni, emocjach o tym co dobre a co złe, ich walor edukacyjny jest bardzo duży. Oprócz waloru dydaktycznego forma ta fantastycznie rozwija umiejętność narracyjne dzieci. Mam nadzieję, że będziecie mieli przyjemność spotkać gdzieś u siebie teatr opowieści a jeżeli nie to zapraszamy do nas.